Omar Sosa Solo Piano

De 46-jarige componist, pianist, producer, percussionist en bandleider Omar Sosa komt uit Camagüey in Cuba, een stad op een kruispunt van spoorwegen en autobanen. Hij groeide uit tot een van die kleurrijke en veelzijdige artiesten in de jazz. Sosa mengde een brede waaier van wereldmuziek- en elektronische elementen met zijn Afro-Cubaanse roots. Hij creëerde een unieke stijl van Afro-Cubaanse jazz, maar met diepe wortels in de tradities van de Afrikaanse diaspora. Op het podium lijkt hij wel een sjamaan. Zijn concerten verlopen met een opvallend dynamische aanpak, een flair voor ritmes en veel muzikale scherpzinnigheid. Er zit veel improvisatie in, maar ook ruwe kracht en humor. Op zijn jongste album ‘Calma’ hoor je een meer beschouwende Sosa.

Sosa begon marimba te studeren toen hij acht was en trok daarna naar de Escuela Nacional de Musica in Havana. Via Ecuador belandde hij in San Francisco, waar hij zich onderdompelde in de locale scène. Hij maakte er het album ‘Oaktown Irawo’, waarmee hij doorbrak. Later verhuisde hij naar Barcelona. Sosa musiceerde met heel wat muzikanten van de wereldmuziekscène. Dat typeert hem. Naast jazz mengt hij Latin-ritmes, Noord-Afrikaanse percussie en soms spoken word en rapteksten door zijn muziek. Hij verwijst ook naar klassieke muziek. Hij beschrijft zijn muziek vaak als een expressie van humanisme en Santería, dat is een Cubaanse godsdienst waarbij invloeden van het katholicisme samensmelten met de Yorubareligie.

Zijn sound varieert van verleidelijk en melodieus over massief en opwindend als bij een Latin big band. In zijn band ‘Afreecanos’ onderzoekt hij Afrikaanse tradities, waarbij hij grenzen doorbreekt. Ook in zijn solowerk mengt hij jazz, nieuwe klassieke muziek, ambient en elektronica en weet hij een ongewone sfeer te creëren. “Ik speelde gewoon zonder denken, ik voelde waar elke noot me wilde brengen, ik volgde de stem van mijn ziel’, zegt hij over zijn nieuwe album ‘Calma’, zijn vijfde solo-opname. “Het is mogelijk dat verlangen, hoop, optimisme en droefheid hand in hand reizen in veel van deze songs”, vertelt hij. Het klinkt alsof de melodische gevoeligheid van Erik Satie die van Pierre Boulez ontmoet.