Jamie Cullum

14 augustus 2011

Jazz Middelheim (Jazz Middelheim)

Jamie Cullum (piano, zang), Tom Richards (saxofoon, keyboards), Rory Simmons (gitaar, trompet), Brad Webb (drums), Chris Hill (bas)

Wanneer het over optredens van Jamie Cullum gaat, worden vaak dezelfde woorden bovengehaald: geweldige overgave, explosiviteit, uitstraling, een aanstekelijke mix van jazz met pop en rock. Hij is uitgegroeid tot een wereldster, maar blijft dezelfde jongensachtige energie uitstralen. Zijn muziek neemt veel bochten en wendingen. Hij kan ze geweldig opladen, bijna sentimenteel maken, maar durft ook een stukje onvervalste stride piano afwisselen met hedendaagse beatbox sounds.
Jazz is zijn platform om een hele muzikale wereld te omarmen.

 

Cullum was van jongs af geobsedeerd door allerlei soorten muziek. Hij leerde op zijn achtste gitaar en piano spelen en via zijn oudere broer, Ben, kwam hij in aanraking met artiesten zoals Oscar Peterson, Dave Brubeck, Tom Waits, Herbie Hancock en Miles Davis. Terwijl hij Engels en Film studeerde aan Reading College, begon hij als zanger-pianist op te treden, waar het maar kon, in pubs, op cruiseschepen en op trouwfeesten.
Op zijn negentiende bracht hij in eigen beheer zijn eerste album Jamie Cullum Trio – It All Before uit op 500 exemplaren die hij verkocht tijdens optredens in pubs. Dit album is intussen een collectors item. Hij versierde een contract bij Candid Records en zijn tweede langspeler, Pointless Nostalgic, een mix van eigen nummers, covers en jazzstandards, werd goed onthaald. De grote platenfirma Universal bood hem een contract voor drie albums aan.

Eind 2003 bracht Cullum het album Twentysomething uit. In Engeland groeide hij uit tot een echte ster en werd de best verkopende Britse jazzartiest uit de geschiedenis. Het album haalde er 2,5 miljoen verkochte exemplaren. De rest van de wereld volgde. Twentysomething bevatte jazz standards zoals ‘What a Difference A Day Made’ en ‘I Get A Kick Out Of You’ naast ‘Singin’ In The Rain’ en Jimi Hendrix’s ‘The Wind Cries Mary’, alsook nieuwe stukken zoals het titelnummer Twentysomething.

Op zijn derde album Catching Tales mengde hij op een aanstekelijke manier jazz standards met originele composities en pianogedreven versies van hedendaagse rock- en popsongs.
In 2009 komt hij met een gloednieuw album, The Pursuit, zijn eerste soloalbum in vier jaar. Op de cover staat een exploderende piano. Hij zet er zijn jazzerfenis voort, maar mengt er hedendaagse invloeden in. Songs als ‘I’m All Over It Now’ en ‘Don’t Stop The Music’ komen er uit.

Over zijn stijl zei hij ooit: ‘Eerst dacht ik dat bepaalde songs een plaats hadden in wat ik deed met jazzmuziek, maar ik realiseerde me dat alles daarin past. Jazz is het grootste platform voor wat je maar wilt doen. Jazz kan je naar zoveel verschillende plaatsen kan brengen. Je kunt dance, rock, pop, klassiek, funk, alles omarmen.’

Jamie Cullum is een echte entertainer. Hij heeft charisma en geeft zich altijd helemaal. Tijdens zijn optredens deinst hij er niet voor terug om jazz-, blues- en funknummers af te wisselen met pop- en rockklassiekers. Maar hij blijft eerst en vooral een jazzmuzikant. Dat hoor je aan de wijze waarop hij soms zingt, met een voorkeur voor vocalise of hoe hij oude standards met veel liefde en subtiliteit, op een soort old school manier zingt. Ook de wijze waarop hij piano speelt verraadt altijd de jazzkid in hem. Improviseren zit in zijn bloed.

Toevoegen aan agenda