Fred Van Hove Ochgot Octet

maandag 15 augustus 2011
Jazz Middelheim (Jazz Middelheim)
Fred Van Hove (piano), Peter Brötzmann, André Goudbeek, Evan Parker, Ken Vandermark (rieten), Bart Maris (trompet) Els Vandewijer (vibrafoon), Ivo Vander Borght (drums, percussie)

De 74-jarige Fred Van Hove is een pionier van de Europese free music. Hij is pianist, accordeonist, orgel- en klokkenbespeler. Maar hij is vooral improvisator. Van Hove studeerde muziek in Antwerpen en raakte in de ban van de jazz. Na de tweede wereldoorlog hoorde hij thuis de eerste bebopplaten die Europa bereikten. Die muziek raakte hem en liet hem nooit meer los. Hij volgde de evolutie op de voet, maar voelde zich nooit thuis in de speelstijl. Tot hij en gelijkgestemden hun eigen muziek begonnen te maken. Dat was heel andere muziek dan in de VS werd gemaakt. De Europese vrije geïmproviseerde muziek was geboren. Sindsdien laat Van Hove de thema’s en de akkoordenschema’s van de klassieke jazz links liggen. Bij voorkeur duikt hij de diepte in.

Het Ochgot Octet telt diverse grote namen uit de Europese muziek, leeftijdsgenoten van Van Hove zoals Peter Brötzmann en de Brit Evan Parker, met wie hij 40 jaar geleden ook al samenspeelde. Er is een jongere klepper uit de VS bij, de onvermoeibare rietblazer Ken Vandermark. André Goudbeek (rieten) is een kompaan van het eerste uur en een door de wol geverfd musicus en improvisator. Maar er zitten ook jongere musici uit onze kontreien bij, zoals de veelzijdige trompettist Bart Maris. Het is duidelijk, Van Hove schuwt nog steeds de risico’s niet en gaat nog steeds graag ontmoetingen aan.

Toen de jazz hem op zijn heupen begon te werken en hij een uitweg zocht, ontdekte hij dat er in de ons omringende landen musici met dezelfde ideeën waren. Nederlanders als Willem Breuker, Han Bennink en Misha Mengelberg, Engelsen als Evan Parker en Paul Rutherford, Duitsers als Peter Brötzmann en Peter Kowald en een Zwitserse als Irene Schweizer. In het symbolische jaar 1968 nam hij tijdens het de eerste Berliner Jazztage ‘Requiem for Che Guevara, Martin Luther King, John F. and Robert Kennedy, Malcolm X’ op. Een half jaar voor ‘Requiem’ was Machine Gun uitgekomen, een van de mijlpalen van de Europese vrije geïmproviseerde muziek.

Fred Van Hove en zijn vrienden kwamen in 1972 in conflict met de toenmalige BRT omdat ze te weten kwamen dat de Amerikaanse musici die naar Jazz Middelheim kwamen flink wat beter werden betaald dan de Belgische. Ze stichtten de WIM (Werkgroep improviserende musici) en begonnen hun eigen festival Free Music, dat vandaag voortleeft in het festival Follow The Sound, en waarvan Van Hove erevoorzitter is. Van Hove bouwde een internationale carrière uit en heeft een ruime discografie op zijn naam. Hij werkte in die jaren veel in Duitsland met Peter Brötzmann. Hij musiceerde met saxofonisten als Steve Lacy en Lol Coxhill, trombonisten als Albert Mangelsdorff en Vinko Globokar. Van Hove bleef sinds die jaren consequent zijn weg aanhouden en ontwikkelde een hoogst persoonlijke en virtuoze speelwijze op piano. Hij speelt graag onvoorbereid en met een wit blad. Hij doet dat solo, in duo maar ook in grote ensembles zoals MLA (Musica Libera Antverpiae) and MLB (Musica Libera Belgicae).

In 1996 werd hij culturele ambassadeur van Vlaanderen. In 2010 won hij de Sabam Jazz Award voor zijn muzikale kwaliteiten als pianist, improvisator en groepsspeler.